Getuigenissen: werknemers

We zijn op zoek naar vrouwen en mannen die hun ervaringen met ouderschap op de werkvloer willen delen. We zoeken zowel positieve als negatieve ervaringen!

Schrijf zelf een getuigenis

* Verplichte velden
Indien u anoniem wenst te blijven, kan u steeds een schuilnaam gebruiken.
Geef een titel aan je getuigenis.

Acceptable file types: doc,docx,pdf,txt,gif,jpg,jpeg,png.
Maximum file size: 1mb.
LEES ONZE GEBRUIKSVOORWAARDEN

Wist je dat?

  • Een op de drie Belgen denkt dat vrouwen gediscrimineerd worden bij de aanwerving (Amazone Emancipatiebarometer, 2015).
  • Vier op de tien van alle werkgerelateerde meldingen bij het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen in 2015, hebben te maken met zwangerschap en moederschap. In 2015 werd discriminatie van zwangere vrouwen of vrouwen die terugkomen uit zwangerschapsverlof voornamelijk vastgesteld bij de aanwerving (37%), bij het beëindigen van de arbeidsrelatie(24%) of in het kader van arbeidsvoorwaarden en salaris (21%).
  • Het moeder- of vaderschapsverlof in België bedraagt op dit moment vijftien weken voor de moeder en tien dagen voor de vader. Dat is weinig vergeleken met andere Europese landen zoals Finland, waar de moeder recht heeft op achttien maanden en de vader op negen weken.

Wil u meer informatie? Lees alles over het thema in deze #KinderenToegelaten publicatie!

Getuigenissen:

Lisette – “Alle (toekomstige) mama’s werden weggepest.”

Ik werk ongeveer vier à vijf jaar voor een bedrijf waar ik echt in geloofde. Ik gaf mijn hart en ziel en was dag en nacht bereikbaar, of ik nu de teamleiderfunctie al had of nog niet… Als je ergens graag werkt, dan doe je dit zonder het te beseffen. Ik was de derde binnen het filiaal die een kindje verwachtte. In het begin besefte ik het nog niet. De eerste was abrupt weggegaan voor ze moest bevallen. De tweede kwam eerst wel terug, maar is na twee jaar ook gestopt wegens het niet kunnen combineren van werk en gezin. En ik, tjah, ik zat nog op die roze wolk en had geluk met de andere mama-collega voor het begrip. Bij de eerste zwangerschap had ik dus heel veel geluk!

» Lees meer

Ondertussen zijn we bijna twee jaar verder en verwacht ik een tweede kindje. We hebben de pech geen stabiel/vast managment te hebben en intern hogerop werd er ook gereorganiseerd. Voor die reorganisaties kreeg ik af en toe een schouderklopje en complimenten voor wat ik allemaal deed voor het bedrijf. Ik deed alle late uren en opoffering voor niets, tot die reorganisaties mij opeens naar een ander filiaal wilden sturen wegens mijn zwangerschap. Vroeger moest ik de straat maar oversteken, en nu moest ik opeens van ene dag op de andere 30km reizen voor mijn job!!! Files, vervuiling… en vooral tijdverlies!

De manager daar had wel begrip voor mijn ontevredenheid want ik leverde topwerk. Nu heb ik het gevoel dat ik weggewerkt word van hogerop, gewoon door mijn zwangerschap! En nee, het zit niet in je hoofd. Zeker niet als je achteraf pas beseft en weet dat alle mama’s en toekomstige mama’s weg zijn gegaan of weggaan wegens pesterijen in verschillende filialen.

Mijn geloof en vertrouwen in dit bedrijf is volledig zoek.

» Dicht


Share

Marie-Laure – “De vacature werd weer opengesteld.”

Ik stond op het punt om een parttime te krijgen in het onderwijs. Ik was er al jaren aan het solliciteren. Maar toen bleek dat ik redelijk in het begin van het schooljaar moest bevallen, werd de vacature weer opengesteld. Zonder mij ook maar eerst iets te melden… Later kreeg ik te horen dat er nog geen contract was, en ik dus niet oneerlijk behandeld werd. Maar contracten in het onderwijs worden nooit echt vooraf gemaakt.

Share

Natalie – “Ik heb recht op het verlof.”

Aanvankelijk werd er niet negatief gereageerd dat ik na de moederschapsrust nog een paar maanden ouderschapsverlof bij nam, en nadien 4/5e zou gaan werken. Maar daarna bleek dat vervanging een probleem ging zijn, waardoor er nu veel commotie is op het werk. Maar het positieve is dat niemand me iets kwalijk neemt, want iedereen vindt dat ik recht heb op het verlof.

Share

Ivan – “Ik krijg hier gewoon geen vragen over.”

Als man krijg je hier gewoon geen vragen over. Ik heb verschillende bazen en volgens mij weet de helft niet of ik kinderen heb of niet.

Share

Hélène – “Een goede verstandhouding is nodig.”

De rechtstreekse collega’s verstaan de situatie op dat moment en proberen in te springen waar mogelijk. Wij helpen elkaar daar waar kan en waar mogelijk is. Een zeer goede verstandhouding is hier wel nodig.

Share

Sophie Filet – “Weinig én veel begrip.”

Ik kreeg weinig begrip om bij ziekte thuis te blijven voor de kinderen, ondanks dat thuis werken /flexibel mogelijk was binnen de job. Maar ik kreeg wel veel begrip toen ik besliste om ouderschapsverlof/tijdskrediet te nemen.

Share

Chanaya – “Angsten doorstaan om het te melden.”

Bij elke ziekte van de kinderen moest ik angsten doorstaan om dit aan de werkgever te melden. Want ik was er weer niet, ze konden niet op mij rekenen.

Share

Magdalena Buzek – “Ik werd op staande voet ontslagen.”

Ik ben naar aanleiding van mijn aanvraag voor ouderschapsverlof ontslagen.

Ik had een aanvraag voor halftijds ouderschapsverlof ingediend. Maar kreeg het aanbod om uit mijn managementfunctie te stappen en aan een veel lager salaris manusje van alles/magazijnier te worden voor die periode om dan erna terug IN het team te komen in plaats van terug in mijn managementfunctie.

» Lees meer

We kwamen niet tot een akkoord, hetgeen ervoor zorgde dat het ouderschapsverlof automatisch naar voltijds overschakelde en dat ik erna in mijn eigen functie aan dezelfde voorwaarden terug zou kunnen komen.

Maar dat gebeurde niet. Ik werd op staande voet ontslagen zodat ik ook niet meer kon aantonen dat mijn ontslag een gevolg was van mijn aanvraag tot ouderschapsverlof.

» Dicht


Share

Wendy – “Ik heb veel flexibiliteit.”

De werkgever is steeds zeer supportief voor het nemen van sociaal verlof, het vroeger vertrekken en later aankomen omwille van kinderen en alles wat daar mee te maken heeft. Ik heb zeer veel flexibiliteit in het kiezen van mijn werkuren.

Share

Dominika – “Geen vast contract door sociaal verlof.”

Afgelopen dinsdag had mijn kind plots windpokken en hoge koorts. Ik had gebeld naar het werk voor een dag sociaal verlof.

De reactie was enorm negatief. Het was reeds de vierde keer op drie maanden tijd dat ik sociaal verlof nam omdat ik op dat moment geen directe oplossing had voor mijn zoon.

» Lees meer

Ik ben ook al meerdere keren aangesproken geweest op het werk door de directie die me onder druk zet om geen sociaal verlof meer te nemen in de toekomst. Zo zou ik geen vast contract kunnen krijgen…

» Dicht


Share

Bente De Grande – “Goede relatie tussen mijn werkgever en mij.”

Ik werk sedert het derde kindje 4/5e.  Maar er is een goede relatie tussen mijn werkgever en mij, met wederzijds respect. Ik geef me 100% voor de job en blijf zo flexibel mogelijk.

Share

Greet – “Dan is ze binnen de twee jaar al zwanger…”

Ons management was neutraal.

Vooral van collega’s hoorde ik: ‘Alé, dan nemen ze iemand aan en dan is ze binnen de twee jaar (!) al zwanger en 3,5 maanden afwezig.”

Share

Demi – “De eerste dagen zijn moeilijk.”

Iedereen was gelukkig om mij terug te zien en leefde de eerste dagen met me mee. Want de eerste dagen zijn toch moeilijk voor een jonge mama. 🙂 Ongerust zijn over het achterlaten van je kindje… En ik moet zeggen dat mijn rechtstreekse collega’s dat ook wel begrepen.

Share

Dorien – “Ik werd zwaar op de rooster gelegd.”

Ik werd na de geboorte van mijn derde kindje zwaar op de rooster gelegd en ze zouden mij extra in de gaten houden, zodat ze iets konden vinden om mij te ontslaan.

Share

Mieke – “Ik zie geen oplossing voor dit soort negatieve effecten.”

Toen ik terugkeerde uit moederschapsrust en borstvoedingsverlof (ongeveer 6 maanden afwezigheid), waren in de organisatie interne veranderingen doorgevoerd waardoor mijn job een totaal andere invulling kreeg. Het was niet fijn om te merken dat ik daar helemaal niet bij betrokken was. Anderzijds zou ik het ook niet fijn gevonden hebben om tijdens mijn verlof daarvoor te worden gecontacteerd. Ik zie dus niet echt een oplossing voor dit soort negatieve effecten van een lange afwezigheid.

Share

Aileen – “Borstvoeding is meer dan alleen moedermelk geven.”

Ik vind dat de werkgever flexibeler zou moeten zijn betreffende borstvoedingsverlof. Nu wordt dat opgelost door een moeder- en babykamer aan te bieden waar je borstvoeding kan geven en/of afkolven. Maar borstvoeding is zoveel meer dan de moedermelk aan de baby geven. Als de baby van de borst kan drinken, krijgt hij zoveel meer mee (aandacht, liefde, gel-negenheid). Een maand langer of minder lang wegblijven van het werk gaat op een hele carrière echt het verschil niet maken!

» Lees meer

Niet toen ik terugkeerde, maar nu bijna drie jaar later, laat mijn manager plots vallen in een gesprek dat ik me nu met kleine kindjes misschien minder moet focussen op mijn carrière. Dit is zeer ongepast. Binnen 10 jaar heb ik pubers, binnen 20 jaar misschien ouders waar ik voor moet zorgen, of wie weet wie. Maar een carrière staat niet stil omdat ik kinderen heb, dat heeft er volgens mij niets mee te maken.

» Dicht


Share

Lennart – “Hun beeld over het gezin is absoluut niet modern.’

Geboorteverlof is geen probleem maar ouderschapsverlof is bij ons geen optie. Niemand neemt het en niemand haalt het in zijn hoofd om een aanvraag te doen. Ik werk als arbeider in een metaalfabriek en het beeld dat men heeft over het gezin is absoluut niet modern.

Share

Melike – “Op een andere afdeling gezet.”

Ik had altijd op een bepaalde afdeling gewerkt. Toen ik terug uit ouderschapsverlof kwam, hebben ze mij zonder vragen gewoon op een andere afdeling gezet.

Share

Talisha – “De geboorte werd vermeld in het personeelsblad.”

Op mijn nieuwe werk waren de collega’s blij en attent. De geboorte werd vermeld in het personeelsblad en ook nu zijn er nog altijd collega’s die vragen hoe het met mijn dochter gaat.

Share

Liza Verlé – “Ze nemen ouderschapsverlof als vanzelfsprekend.”

Uit financiële noodzaak kon ik geen ouderschapsverlof nemen. Veel collega’s spraken me er dan ook over aan dat ik zo vlug terug aan het werk was en namen ouderschapsverlof zo vanzelfsprekend. Mijn partner kan omwille van een arbeidshandicap niet werken, dus ben ik kostwinner… Wij hebben dus geen standaardgezin van tweeverdieners.

Share

Noelle – “We kolfden regelmatig samen.”

Er werd rekening gehouden met het verse ouderschap, zoals flexibele uren.

Ik ben ook heel positief over het kolfbeleid op het werk. Er zijn veel jonge, kolvende moeders.

» Lees meer

Op een vergadering dachten anderen eraan dat het kolftijd was en kreeg je alleen aanmoedigende reacties als je zei dat je even moest gaan kolven of later op overleg toekwam. We kolfden regelmatig samen en ondersteunden elkaar daarin.

De werkgever keek ook niet toe op de kolftijd en vond het oké om ook na het kolfrecht te kolven.

» Dicht


Share

Valérie Buyck – “Nooit teruggekeerd uit moederschapsrust.”

1ste zwangerschap: Het examen voor mijn functie was uitgeschreven twee weken na mijn bevalling. Ik zag het niet zitten om mee te doen, dus ontslag.

2de zwangerschap: Ik was werkloos.

» Lees meer

3de zwangerschap: Ik ben na mijn ouderschapsverlof als zelfstandige begonnen (ontslag met onderlinge toestemming).

Ik ben dus nooit “teruggekeerd uit moederschapsrust.”

» Dicht


Share

Ines – “De ene na de andere werd zwanger.”

Ik werk in een team vol jongen vrouwen waarbij de ene na de andere zwanger werd. Dus mijn zwangerschap werd meteen positief onthaald.

Share

Ruth Vermeire – “Puur pestgedrag.”

Bij mijn tweede zwangerschap werd alles zeer positief onthaald.

Bij de zwangerschap van mijn derde werd mij gevraagd om vroeger te stoppen, want ik zou niet meer functioneren zoals het hoorde en ging teveel afwezig zijn. Ze konden dus niet meer op mij rekenen. Ik heb dit geweigerd en kreeg als reactie dat ze mij wel zo ver gingen krijgen: puur pestgedrag!

Share

Elke – “Iedereen wenste me succes.”

Iedereen was heel blij voor mij en wenste me succes. Zelfs nu, met mijn tweede zwangerschap na 5 maanden gewerkt te hebben, zijn ze allemaal erg blij voor mij.

Share

Kyrlyn – “Mijn collega moest harder werken.”

Mijn eigenlijke baas was heel blij voor mij, mijn directe collega iets minder, want dan moest ze harder werken gedurende mijn afwezigheid.

Share

Yalina – “Zo zou het voor elke ouder moeten zijn.”

Tweemaal bij twee verschillende werkgevers heel positieve ervaringen gehad. Enkel felicitaties bij de aankondiging, veel vrijheid om extra verlof te nemen en om de moederschapsrust te verlengen. Zo zou het voor elke (toekomstige) ouder moeten zijn.

Share

Danah – “Positief. Positief. Positief!”

Bij het eerste kindje: heel positieve reacties.

Bij een tweede kindje: positieve reacties, maar niet zo groots meer als bij het eerste.

Bij het derde kindje: het was een algemene verrassing, maar wederom positief!

Share

Tine Van Mol – “De wetgeving laat te veel ruimte voor interpretatie.”

De bedrijfsarts volgde nogal hard het standpunt van de werkgever betreffende het werken met gevaarlijke producten. Wettelijk was alles in orde, maar ik vind dat de bedrijfsarts veel kritischer had moeten zijn. Ik vind dat de bescherming van zwangere vrouwen (naar beroepsrisico’s toe) veel verder mag gaan dan de huidige wetgeving, die veel te veel ruimte voor interpretatie laat.

Share

Nora – “Ik kreeg niet eens een proficiat.”

Tijdens de aankondiging van mijn zwangerschap kreeg ik niet eens proficiat te horen. Mijn werkgever was meteen al bezig met de planning voor als ik ging stoppen met werken. Ik werd bijna verplicht om te werken in mijn 15 weken moederschapsrust nadien. Dit was helemaal niet leuk!!

Ik wens dit niemand toe!

Share

Faya – “Zij kon zich altijd vrijmaken.”

Ik mocht op een job niet meer terug komen omdat ik een kindje had, en mijn vervangster niet. Zij kon zich altijd vrijmaken… Ik helaas niet. 😢

Share

Annelies – “Mensen zijn gewoon blij.”

Mensen zijn gewoon blij voor jou.

Ik ben nu pril zwanger van nummertje drie. Als hier negatieve commentaar op komt, ga ik gewoon antwoorden: “En we zijn nog maar begonnen, we willen er 11.”

Share

Leila – “Ze kon niet langer met mij samenwerken.”

Ik was pas aan het werk via interim in een horecazaak toen ik zwanger werd. Ik heb het toen verteld aan de zaakvoerder en ze zei: “Kijk, ik ben blij voor jou, je moet er ten volle voor gaan. Ik was op jouw leeftijd ook zwanger en koos voor abortus omdat het niet in mijn carrière paste. Nu ben ik 45 en stel ik vast dat ik nog steeds kinderloos ben en het helaas ook niet meer zal lukken, ik stelde alles uit.”

» Lees meer

Nadien dacht ik: “Oef, ze gaat er goed met om,” maar helaas kreeg ik later telefoon van haar dat ze naar het interimkantoor had gebeld voor iemand anders want “ze kon niet langer met mij samenwerken.”

» Dicht


Share

Karen – “Een zwangere vrouw is een doodsteek voor uw firma.”

Als zelfstandige verloor ik één van mijn beste klanten, waar ik 17 jaar mee had samengewerkt, nadat ik had verteld dat ik 4,5 maand zwanger was. Ik kreeg te horen van de zaakvoerder dat er plots toch wat financiële moeilijkheden waren in de firma en dat ik daardoor  mijn zelfstandige opdracht niet meer ten volle kon uitoefenen.

» Lees meer

Hij ging me nog bellen om op meer gespreide basis te werken. Ondertussen zijn we een jaar verder en heeft hij mij geen nieuwe jobs meer aangeboden.

Ik vond het vooral een schande dat de zaakvoerder de financiële crisis als argument gebruikte, terwijl na mijn exit twee nieuwe mensen zijn aangenomen. Een echte drogreden! Maar ach, diezelfde zaakvoerder heeft ooit in een onbezonnen moment tegen mij gezegd: “Een zwangere vrouw is echt een doodsteek voor uw firma, die is niet meer rendabel.” Deze woorden zijn altijd ergens bij mij blijven hangen, en ja, zoveel jaar na deze uitspraak is dit realiteit geworden.

Ondertussen heb ik mijn zelfstandige activiteit naar bijberoep omgezet en werk in een nieuwe werkomgeving waar werkende mama’s wel worden geapprecieerd.

» Dicht


Share

Mona – “Iedereen was blij.”

Iedereen was blij, behalve toen ik zes weken vroeger beviel.

Share

Leen Van Waeyenberghe – “Ik was de boosdoener.”

Mijn vorige werkgever was allesbehalve meelevend. Enkel haar weekplanning was wat telde. Die viel in het water en ik was de boosdoener. Ook na aanvraag van een extra maand ouderschapsverlof na mijn zwangerschapsverlof kwam er een hele discussie.

» Lees meer

Ze kunnen niet weigeren maar wel uitstellen, wat ze dus gedaan hebben. Ik ben dus verplicht geweest om na drie (helaas zware) maanden terug te gaan werken. Daar de vorige maanden te zwaar waren geweest, was ik snel zwaar ziek. Na een bezoek van een controledokter wist ik het zeker, ze vonden me plots geen goede werkkracht meer.

Een maand later ben ik ontslagen.

» Dicht


Share

Myryem – “Geen vast contract.”

Bij de zwangerschap van mijn eerste kindje kreeg ik geen vast contract omdat ik zwanger was.

Share

Brigitte – “Ik kreeg meteen de vraag hoe ik mijn verlof wou opnemen.”

Toen ik mijn zwangerschap aankondigde aan de werkgever, kreeg ik direct de vraag hoe ik mijn zwangerschapsverlof wou opnemen.

Share

Lieve – “We zijn een vruchtbaar team!”

Alleen maar positieve reacties! Zowel van leidinggevenden als van collega’s.

We zijn een vruchtbaar team! 😉

» Lees meer

Ik werk voor een organisatie met een tachtigtal medewerkers, waarvan 75 vrouwen en veel jonge dames. Er werden op enkele jaren zeker 30 baby’s geboren!

Toen ik mijn werkgever liet weten dat ik zwanger was van nummer 3 en er zo ziek van was dat ik niet kon werken, was hij alleen maar positief! Hij zei kort dat hij me zou missen in de organisatie, en uitgebreid dat hij vooral blij was voor ons en me het beste wenste!

» Dicht


Share

Kim Eeckhout – “Plots stelden ze me voor de keuze.”

Ik had aangevraagd om na mijn bevalling 80% te werken en 20% ouderschapsverlof te nemen. Eerst werd dit aanvaard, later zeiden ze dat het toch niet mogelijk was en stelden ze me voor de keuze: ofwel toch aan 100% terug komen, ofwel veranderen van functie. Ik heb dan toch maar het laatste gekozen, maar de manier waarop alles verlopen is… Niet netjes.

Share

Nadya – “Niet te combineren met de job.”

Op de sollicitatie werd gevraagd of en wanneer ik kinderen wilde krijgen en werd duidelijk gemaakt dat kinderen niet te combineren waren met de job.

Share

Reina – “Ik dacht eerder aan meer flexibiliteit…”

De onderneming vertelde me een ‘gezinsvriendelijke’ onderneming te zijn, maar niets was minder waar – helaas. Het bedrijf beseft het zelf niet en vindt het al heel wat dat ze ‘tijdskredieten/ouderschapsverloven’ gemakkelijk toestaat.

» Lees meer

Ik dacht eerder aan meer flexibiliteit en overleg betreffende werkplaats, werkuren…

De vele avonden die men extra presteert, worden ook niet gecompenseerd en de cultuur laat het helaas nog niet toe om de ochtend na een avondprestatie (15-uren werkdag) ‘kritiekloos’ later op je werk te starten (8-uren werkdag – weet je wel).

» Dicht


Share

Ilse – “Ik vind het schandalig dat ze dat zelfs durven vragen.”

Ik vind het schandalig dat ze zelfs durven vragen of er kinderplannen zijn.  Dat je dan maar liegt en zegt “nee hoor.”

Share

Aurélie – “Ik kreeg het gevoel dat men mij de job wou afraden.”

Tijdens mijn laatste sollicitatiegesprek werd sterk doorgevraagd naar hoe ik een drukke job zou combineren met mijn gezin en andere engagementen. Ik kreeg het gevoel dat men mij de job wou afraden.

» Lees meer

Ik reageerde nogal assertief dat ik er zelf voor kies om graag en veel te werken en dat ik voor een goede combinatie met mijn privéleven ook reken op de flexibiliteit van mijn werkgever – zonder glijdende uren en thuiswerk red ik het niet. Het kwam uiteindelijk goed, want ik werd aangeworven, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat een mannelijke kandidaat niet om die verantwoording zou worden gevraagd.

» Dicht


Share

Sandrine De Roo – “Leuk hoor, terwijl jij je zorgen maakt over je ongeboren kind.”

Ik werk als verpleegkundige in een rusthuis en mijn verloofde werkt als arbeider in een vroege/late systeem. We hebben samen een dochter sinds april 2015. Tijdens mijn zwangerschap had ik last van zware misselijkheid. Op acht weken was ik volledig op en moest ik een week opgenomen worden in het ziekenhuis om vocht te krijgen via een infuus.

» Lees meer

Tijdens mijn opname kreeg ik een sms van mijn hoofdverpleegkundige met de vraag wanneer ik terug kwam omdat er zoveel zieken waren. Leuk hoor, terwijl je je zorgen maakt over je ongeboren kind. Na vier weken was ik terug in orde met de nodige medicatie. Toch vroegen ze mij of ik zeker was dat ik niet meer ziek zou vallen omdat de termijn bijna was verstreken en ze dan recht hadden op vervanging. De teller zou terug op nul vallen, als ik zou beginnen werken en opnieuw ziek zou worden. Ik weigerde ook een nachtdienst te doen tijdens mijn zwangerschap. Dit hoorden ze niet graag. Uiteindelijk heb ik na een slechte start zonder probleem toch gewerkt tot ik zes maanden zwanger was en op rust mocht.

» Dicht


Share

Imane – “Nu ontbreekt het vertrouwen een beetje.”

Ik was 2,5 maand zwanger toen ik solliciteerde voor mijn droomjob. Er werd me niets gevraagd. Ik ging werken met kids van 1 tot 2,5 jaar. Na 1 week opleiding heb ik gezegd dat ik zwanger was. Uiteindelijk was werkgever teleurgesteld dat ik het niet eerder gezegd had. Nu ontbreekt het vertrouwen een beetje, maar ik mocht terug komen na 9 maand thuiszitten.

Share

Brenda Moermans – “Een werkgever die geen 15 weken kan overbruggen, is geen goede werkgever.”

Dat is gewoon nooit een issue geweest tijdens een gesprek. Ik solliciteerde een vijftal keren in mijn twintiger jaren en dat is nooit ter sprake gekomen. Een werkgever die geen 15 weken kan overbruggen, is geen goede werkgever.

Share

Heidi – “Hoe lang gaan we jou nog ten volle kunnen hebben?”

Enkele jaren geleden ging ik solliciteren voor een administratieve job. Alles ging vlot en ik kreeg te horen: “Je bent bij de laatste twee, de bazin beslist bij het laatste gesprek.” (De testen en gesprekken waren bij secretaresse van het bedrijf.)

Ik was nog geen vijf minuten binnen, toen ze plots vroeg: “Je bent nu 22, hoe lang gaan we jou nog ten volle kunnen hebben? Twee jaar? Drie jaar? Wanneer ga je kinderen hebben?”

» Lees meer

Ik heb toen gezegd dat ik heel graag kinderen wou, maar dat we er nog geen datum op hadden geplakt en wel zouden zien, maar dat het normaal gezien niet voor de eerste twee jaar zou zijn. De week nadien kreeg ik telefoon dat ik niet mocht beginnen. Ze gingen de andere kandidaat aannemen. Dat was een man en die zou op lange termijn meer aanwezig kunnen zijn op het werk, want “jij wordt vroeg of laat mama en dan blijf je sneller thuis.”

Drie jaar later werd ik uiteindelijk mama, en die job die heeft nadien nog enkele keren opengestaan. Blijkbaar was hun “man” toch niet zo’n goede keuze…

» Dicht


Share

Nicole – “Ik kreeg de dag zelf nog een bos bloemen gestuurd.”

Mijn huidige werkgever reageerde heel positief bij mijn zwangerschap. Toen het een probleemzwangerschap werd met hospitalisatie, kreeg ik de dag zelf nog een bos bloemen gestuurd. Ook de maanden nadien werd mijn werk overgenomen en toen ik terugkwam kon ik nog even dubbel lopen. Hiervoor zal ik mijn werkgever altijd dankbaar blijven.

Share

Ifrah – “Mijn werkgever was tevreden in mijn plaats .”

Mijn werkgever was heel tevreden in mijn plaats met alle drie de zwangerschappen. Hij reageerde altijd heel humoristisch, zat even met de handen in het haar als hij dacht aan vervanging op het werk, maar wenste ons altijd het beste in de zwangerschap en de weken na de bevalling.

Share

Evy De Latter – “Je had op je sollicitatie gezegd dat je er geen meer wou.”

Ik kreeg op mijn sollicitatiegesprek de vraag of ik nog kinderen wou. Ik had er ondertussen twee (een van 1,5 jaar en een van 4 maand) en had die ook mee naar het sollicitatiegesprek (ze belde of ik op hetzelfde moment al kon langskomen, het was bij ons in de straat).

» Lees meer

Als antwoord heb ik heel diplomatisch gezegd: “Voorlopig nog niet.”

Toen ik twee jaar later zwanger was, deden ze niet vervelend. Toen had ik een miskraam op het werk, dus was het wel goed dat ik het direct gezegd had. Enkele maanden later was ik opnieuw zwanger, en toen kwamen pas de vervelende reacties: “Je had op je sollicitatie gezegd dat je er geen meer wou,” en “ik dacht de eerste keer dat het een accident was maar nu toch niet meer.”

» Dicht


Share

Aline – “Ik vertelde meteen dat ik borstvoedingspauzes wou nemen.”

Ik wou op een sollicitatiegesprek, drie maanden na mijn bevalling, open kaart spelen en vertelde meteen dat ik de eerste maanden borstvoedingspauzes wou nemen om af te kolven. Dat werd positief onthaald.

Share

Aisha – “Ik wil net zoals alle moeders thuis zorgen voor mijn kind.”

Ik had net een vast contract getekend toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Wegens werkverwijdering en ziekte ben ik niet kunnen starten. Nu ben ik ondertussen bevallen en moet ik bijna terug gaan werken. Ik heb mijn contract laten veranderen naar 50% want ik had nog geen recht op ouderschapsverlof. Wat zeer spijtig is, want ik wil net zoals alle andere moeders thuis zorgen voor mijn kind. Met een contractaanpassing hebben we het zo kunnen oplossen dat ik toch nog gedeeltelijke thuis ben. Of het financieel lang vol te houden is, zullen we moeten ondervinden.

Share

Benjamin Dalle – “Ah, je neemt dus tien dagen vakantie!”

Toen ik nog op een kabinet werkte, en tien dagen vaderschapsverlof nam bij de geboorte van mijn tweeling (ik had toen al een kind van jonger dan twee), kreeg ik van één van mijn collega’s op het kabinet te horen: “Ah, je neemt dus tien dagen vakantie!” Het werd lachend gezegd, maar het was wel gemeend.

Share

Ingrid Poortman – “Nog nooit een zwangere werkneemster in dienst gehad.”

Mijn verhaal over de negatieve reactie van mijn werkgever in verband met kinderen dateert al van 31 jaar geleden.

Ik werkte toen als onthaalbediende in een bedrijf dat radiatoren en verwarmingsketels maakte. Vermits de meerderheid van het personeel al wat oudere werknemers waren of werknemers zonder kinderen, had men nog nooit een zwangere werkneemster in dienst gehad.

» Lees meer

Het was zelfs even paniek in verband met alle administratie die de werkgever hierrond in orde moet brengen.

Vermits er het laatste jaar een herstructurering was geweest, en iedereen er een hoop taken had bijgekregen, was mijn job veel zwaarder geworden, zeker toen ik hoogzwanger was.

Ik heb mijn dochter vanaf de geboorte borstvoeding gegeven. Tegen de einddatum van mijn bevallingsrust wou ik overschakelen op babymelk, maar mijn dochtertje kreeg daar allergische reacties van. De huisarts raadde mij aan nog bijkomend (onbetaald) borstvoedingsverlof te vragen. De werkgever is hier toen mee akkoord gegaan en ik ben dus twee maanden langer thuisgebleven dan oorspronkelijk voorzien, maar gezien de sfeer in het bedrijf de laatste jaren (wegens de verhoogde werkdruk) serieus bergaf was gegaan, had men ondertussen zijn eigen verhaal gemaakt en veronderstelde men dat ik toch wel van plan was om niet meer te komen werken en om voorgoed thuis te blijven bij mijn baby. Ook vreesde men dat ik wel regelmatig thuis zou blijven als mijn baby ziek zou zijn. Allemaal veronderstellingen die nergens op steunden en waar nooit met mij over gesproken is.

Toen ik dus na mijn verlengd bevallingsverlof terug kwam werken, moest ik bij de personeelschef komen om mijn ontslagbrief te tekenen. Einde job, einde verhaal bij deze werkgever.

Ik vertel er ook nog even bij dat ik toen niet getrouwd was, maar samenwoonde met mijn vriend, wat in die tijd ook zeker door bepaalde werkgevers echt niet geapprecieerd werd.

» Dicht


Share

Sara Lamens – Slechte timing

Ik meldde op mijn werk dat ik zwanger was. Ik kreeg vanaf toen elke (!) vergadering met mijn coördinator te horen “dat hij blij voor me was, maar dat mijn zwangerschap op zo een slecht moment kwam.”

Share

Sara Lamens – Geen vruchtbare vrouwen toegelaten

Een interimkantoor gaf me ooit het antwoord na het insturen van mijn sollicitatie dat het bedrijf ervoor koos om alle vrouwen tussen de 23 en 35 categoriek af te slaan. Dit omdat ze zwanger zouden kunnen worden.

Share

Lore de Boeck – Contract zwanger

Ik solliciteerde bij een internationaal communicatiebureau. Een contract van onbepaalde duur was de belofte. Ik had net ontdekt dat ik zwanger was.

Vooraleer zelfs mijn familie op de hoogte was, liet ik weten in het laatste selectiegesprek dat ik zwanger was. Er werd naar mijn bevallingsdatum gevraagd.

Toen werd een contract van onbepaalde duur en één van bepaalde duur opgesteld, tot en met de bevalling. Ze waren tevreden over mijn werk en toch werd het contract niet verlengd, maar er werd een nieuw aangeboden, ingaande na het moederschapsverlof.

Share

Nina – “Stelt u die vraag ook aan jonge vaders, meneer?”

Onlangs ging ik solliciteren voor een baan met stevig wat ambitie. Want die heb ik. Ik heb ook twee jonge kinderen, en dat wist de (mannelijke) directeur van het instituut waar ik solliciteerde.

Na een overtuigend gesprek, eindigde de directeur met de vraag: “Denk je echt dat deze job haalbaar is voor jou? Je bent tenslotte jonge moeder van twee kleine kinderen…”

» Lees meer

En hij voegde er grijnzend aan toe: “Of zal papa dan misschien voor de kinderen zorgen…?”

Ik vroeg hem: “Stelt u deze vraag ook aan jonge vaders, meneer?”

U hoeft niet te raden. Ik kreeg de job niet.

» Dicht


Share

Jan – “Ouderschapsverlof, dat is toch niets voor mannen.”

Jan werkt als technisch geschoolde werknemer voor een kleine onderneming. Net als zijn vrouw werkt hij voltijds. Ze hebben drie kleine kinderen. Samen kiezen ze ervoor om wat minder te gaan werken voor de kinderen. Ze besluiten om alletwee 1/5de ouderschapsverlof aan te vragen en op te nemen. Ze willen dat elk op een andere dag in de week doen zodat ze de opvang van de kinderen voor en na school beter geregeld krijgen.

» Lees meer

Ouderschapsverlof is een recht en zowel Jan als zijn vrouw vragen het elk aan op hun werk. Jan is zo beleefd om het eerst informeel aan zijn werkgever voor te leggen zodat ze samen – hoopt hij – de meeste geschikte dag in de week kunnen kiezen. De werkgever reageert eerst niet op de vraag.

Als de vrouw van Jan aandringt op een antwoord en erop wijst dat ouderschapsverlof een recht is, beslist de werkgever dat hij “daar niet aan kan beginnen”, want “wat als iedereen zo begint” en “dat toch niets voor mannen is”. Jan krijgt daarop prompt zijn ontslag (met de wettelijke opzegvergoeding). Omdat hij de vraag naar ouderschapsverlof nog niet formeel heeft ingediend, is hij nog niet beschermd tegen ontslag.

Als technisch sterk geschoolde werknemer vindt Jan gelukkig snel terug werk, maar het ouderschapsverlof kan hij op zijn buik schrijven, want daar heb je het eerste jaar geen meer op als je ergens nieuw begint. En zo komt het ouderschapsverlof terug volledig bij de vrouw van Jan terecht.

» Dicht


Share

Veronique – Groot nieuws

Na net geen drie maanden zwangerschap vertelde ik het grote nieuws op het werk. Alles ging goed, dus er was geen enkele reden om het nog langer geheim te houden. Een week later kreeg ik groot nieuws van mijn manager: ik mocht vertrekken… Na negen jaar hard werken, werd ik ontslagen. Ik had nooit een slechte evaluatie gehad en werd bedankt voor bewezen diensten, zogezegd omdat ik niet meer voldeed aan de vereisten voor mijn functie. Mijn werkgever blijft beweren dat mijn ontslag niets met mijn zwangerschap te maken had, maar ik heb er toch heel sterke twijfels bij.

Share

Tim Torfs – Getuigenis van een man, 3 kids

Een probleem waardoor vrouwen nog steeds minder kansen krijgen op de arbeidsmarkt heeft volgens mij ook te maken met de algemene mentaliteit in onze samenleving en op de arbeidsmarkt. Het is volgens mij nog steeds zo dat de standaardvisie is dat mannen fulltime behoren te werken.

» Lees meer

Voor veel gezinnen is een tweede inkomen noodzakelijk, maar als er zorgtaken (zorg voor familieleden, opvoeding kinderen) moeten worden opgenomen, zijn het in de meeste gevallen nog steeds vrouwen die de stap zetten om minder te werken (4/5, halftijds, tijdelijk niet). De cijfers bevestigen deze stelling. Dit heeft volgens mij ook te maken met het stigma dat er heerst ten aanzien van mannen om minder te gaan werken.

Als mannen besluiten om minder te gaan werken, zal dit al snel worden gepercipieerd als een gebrek aan ambitie. Ook werkgevers zijn geneigd zich minder open en/of flexibel op te stellen tegenover mannen die zorgtaken willen opnemen en er bewust voor willen kiezen minder te werken. Daardoor zullen mannen dit ook effectief minder doen.

In het gevaar veralgemenend over te komen worden vrouwen die een stap terug zetten naar mijn mening vooral gezien als zorgzame moeders. Hun stap terug is logisch en wordt gezien als positief. Vrouwen die wél fulltime blijven werken in drukke familiale tijden worden al snel gezien als harde tantes, de afwezige moeders, negatief.

Bij mannen is dit net andersom. Als zij besluiten (tijdelijk) minder te gaan werken, wordt dit al snel beoordeeld als een gebrek aan ambitie op professioneel vlak. De rem die dit zet op hun carrière moeten deze “softies” er dan maar bijnemen. Mannen die voluit voor hun carrière gaan, werken nu eenmaal fulltime, liefst nog wat meer, dan ben je pas een echte professional. Dat hoort zo. Vooral positieve connotaties dus.

Veel mannen ervaren daarom ook schroom om bijvoorbeeld ouderschapsverlof op te nemen, 4/5 of halftijds te gaan werken. Dit betekent dat de druk om minder te gaan werken veel groter is voor vrouwen, terwijl de druk om fulltime te blijven werken (ook al vraagt het gezinsleven op dat ogenblik in hun leven er misschien om wat minder tijd te werken) op mannen veel hoger is.

Willen we tot een gelijkwaardige positie komen tussen man en vrouw op de arbeidsmarkt, dan is er een mentaliteitswijziging nodig. Een suggestie kan bijvoorbeeld zijn om het ouderschapsverlof (en dus niet enkel het vaderschapsverlof, dat ondertussen al meer is ingeburgerd) ook voor mannen verplicht te maken.

» Dicht


Share

Kelly – Ontslag na zwangerschap

Ik had een kinderwens die na drie jaar nog steeds niet uitkwam. Dankzij IVF is deze wens heel snel uitgekomen. Na vijf maanden zwangerschap zei de gynaecoloog dat ik best niet meer terug aan het werk ging omdat ik anders veel kans had op een vroeggeboorte doordat ik een verkorte baarmoederhals had. Ik werkte op dat moment reeds 8 jaar in hetzelfde bedrijf.

» Lees meer

Ik bleef zoals aangeraden thuis en de verdere zwangerschap en bevalling verliepen prima. Toen, bijna op het einde van mijn bevallingsverlof, het moment aanbrak om opnieuw aan het werk te gaan werd ik gecontacteerd door mijn toenmalige verantwoordelijke voor een gesprek.

Met de gedachte dat dit gesprek zou gaan om mij up to date te brengen over alles wat er was gebeurd tijdens mijn afwezigheid, stapte ik het lokaal binnen om een koude douche te krijgen. Ik hoefde niet meer terug te komen! Ik werd ontslagen! Hoefde geen opzeggingstermijn uit te doen. Reden? Reorganisatie.

Ik had nog contact met personeelsleden en die konden mij nadien vertellen dat er helemaal geen reorganisatie had plaatsgevonden maar dat ze gewoon, toen ik nog in mijn 6de maand zwangerschap was, iemand anders hadden aangenomen. Jammer genoeg was ik toen nog niet aangesloten bij een vakbond waardoor ze voor mij geen rechtszaak wouden beginnen. Dit kon pas na zes maand lidmaatschap zeiden ze me.

» Dicht


Share

Marianne – Zwangerschap en een job

Toen ik vijf jaar geleden ging solliciteren, had ik nog maar één kindje. De belangrijkste vraag van de werkgever was of ik van plan was om in de nabije toekomst nog kinderen te krijgen, omdat zwangerschapsverlof “hen echt niet goed zou uitkomen”. Ik durfde daar niet eerlijk op te antwoorden, maar heb wel gepast voor de job en ben elders aan de slag gegaan. Ondertussen heb ik drie kinderen en kan ik nog steeds niet begrijpen dat men deze vraag durfde te stellen.

Share

Katrien – Ongelijkheid op de werkvloer als ik mama word?!

Ik ben een (bewust) alleenstaande mama, waar ik een heel verhaal over kan schrijven hoe ze bij mijn katholieke school omgingen met een donorkind van een alleenstaande mama, maar dat is voor jullie nu niet relevant ;). Alhoewel de opmerkingen “mijn sperma had je gratis gekregen hoor”, niet echt grappig waren.

» Lees meer

Maar, toen ik mijn ouderschapsverlof wou opnemen (enkel de wettelijk verplichte termijn), kreeg ik te horen dat ik dan geen lid meer zou zijn van het team, en dat de directie zich ernstige vragen stelden bij mijn werkmotivatie, als ik niet meer fulltime zou werken. Er is mij ook direct meegedeeld dat ik zeker geen 4/5de zou mogen werken, als gunst. In het onderwijs kan je dat onbezoldigd aanvragen, en de directie beslist dan of je dat wel of niet mag.

Ik vind die reactie nog steeds erg ongepast, gezien ik mijn werk zowel zeer goed als zeer graag doe, of ik nu moeder ben of niet, en of ik nu 4/5de werk of niet. Uiteindelijk lieten ze me vaak op mijn vrije dag komen, planden er overleggen die ik inhoudelijk wel moest bijwonen, als ik mijn therapie goed wou geven. Benieuwd of de situatie 5 jaar later veranderd is, want ben opnieuw zwanger.

» Dicht


Share

Marleen Strubbe – “Gaat dat lukken voor jou met de kindjes?”

Het zit hem altijd in de kleine dingen: Ik ben consultant, samen met een mannelijke collega werkten we voor een klant die graag een project in het buitenland met ons wou doen. We waren beide enthousiast. Hij zij tegen mij collega: “Zal ik voor jou al boeken?” En vroeg aan mij: “Marleen, gaat dat lukken voor jou met je kindjes?”

» Lees meer

Het is niet omdat ik de vrouw ben dat de kinderen daarom per definitie mijn verantwoordelijkheid zijn, en dat ze niet zonder hun mama kunnen. Bovendien heeft mijn collega ook kinderen, ook daar wordt vanuit gegaan dat zijn kinderen per definitie zonder de papa kunnen. Voor ons beide vond ik dat niet oké.

» Dicht


Share

Helen – Degradatie omwille van…

In 1987 solliciteerde ik als pas afgestudeerde universitair bij een grote bank voor de functie van kantoordirecteur. Ik slaagde voor het schriftelijke examen, en werd uitgenodigd voor een gesprek met de directie. Nooit vergeet ik hoe ik binnenkwam in een grote zaal van het hoofdkantoor, waar 8 mannen in een halve cirkel tegenover mij zaten.

» Lees meer

Zelf zat ik nog niet eens neer toen ik al volgende vraag kreeg: Directeur: Juffrouw X, bent u niet verbaasd dat hier allemaal mannen zitten? Ik: Neen, niet echt. Helaas is het allang bewezen dat de meeste topfuncties in de banksector ingevuld worden door mannen. Directeur: Dat is toch logisch, mannen gebruiken hun verstand, vrouwen daarentegen beslissen met hun hart. Ze zijn te emotioneel. Ik: Daar ben ik het niet mee eens. Of vindt u dat Margaret Thatcher (toen premier van het Verenigd Koninkrijk) regeert met haar hart?

Gelach aan de overkant, en daarna verliep het gesprek prima. Ik eindigde als een van de eersten van de selectie, en ging aan de slag als adjunct-kantoordirecteur in een bankkantoor in Antwerpen. Op dat moment waren er slechts een viertal vrouwelijke (adjunct)kantoordirecteurs in de hele provincie Antwerpen.

Zo ging ik een jaar later naar een provinciale vergadering van kantoordirecteurs, waar de provinciaal directeur zijn toespraak begon met “Mevrouw, mijne heren”. Pas toen besefte ik dat ik de enige vrouw was onder de tientallen aanwezigen…. Twee jaar later werd ook duidelijk hoe dat kwam.

Ik was bevallen van mijn oudste zoon, en informeerde bij de personeelsdienst wat mijn mogelijkheden waren bij mijn terugkeer uit zwangerschapsverlof. Op mijn vraag of een tijdelijk werkregime van 80% mogelijk was, klonk het: “Dan moet u afstand doen van uw graad van kantoordirecteur, en naar een lagere functie gaan. Als kantoordirecteur moet u voltijds werken”.

Omdat ik geen afstand wilde doen van de graad die ik verworven had, maar ook niet voltijds kon werken omwille van mijn gezinssituatie, heb ik dan loopbaanonderbreking genomen. Uiteraard was dat een breuk in mijn carrière, mijn trots verbood het mij echter om mezelf te degraderen.

» Dicht


Share

Lut – Alleenstaande moeder en harde werker

Toen ik 29 was en zwanger, liep mijn relatie stuk. Ik heb dan besloten het kindje te houden. Beslissing is niet het juiste woord: rationeel gezien wist ik wel dat ik voor de moeilijkste weg koos maar de stem van mijn hart en mijn buik smoorde elk argument. Van de vader was na de breuk geen spoor te bekennen en dat is ook zo gebleven.

» Lees meer

Op aanraden van een advocate vroeg ik geen alimentatie. Want met plichten komen ook rechten (bijvoorbeeld bezoekrecht) en haar ervaring leerde haar dat dit in de meeste gevallen voor heel veel problemen zorgde. Ondertussen zijn we twaalf jaar verder. En ja, eigen kind, schoon kind, maar het mag gezegd: ik heb een schat van een dochter. Ik heb met haar een heel bijzondere band doordat we het gewoon met ons tweetjes doen. Of eigenlijk moet ik zeggen: met drie. Want ik kan gelukkig op mijn mama rekenen die er al twaalf jaar voor ons staat. Als een meeting uitloopt, als ze ziek is, als ik naar het buitenland moet voor het werk.

Als dat niet zo was geweest, dan was ik waarschijnlijk ook een vogel voor de kansarmoedestatistieken die telkens opnieuw aantonen dat alleenstaande moeders het heel moeilijk hebben om het hoofd boven water te houden. Zonder mijn mama was ook ik gedoemd om een job te kiezen met regelmatige uren en met veel begrip voor mijn situatie. Lees: minder betaald. Ik kan niet elke dag om 18u aan de schoolpoort staan (leve de files, trouwens, maar da ’s een ander debat), ik kan mijn baas niet zeggen dat ik de komende twee dagen niet kan komen werken omdat mijn dochter griep heeft. Als ik dan al’s uitzonderlijk zelf mijn dochter kan oppikken aan school, dan staan daar wel heel veel mama’s. En ja, dat pikt. Maar bon, ik ben ‘adulte et vaccinée’ en ik moet dus meer werken dan anderen. ’s Avonds weggaan (restaurant, theater,…) zit er ook niet in: ik moet al voor zoveel praktische dingen een beroep doen op mijn mama dat ik haar niet nog ’s wil inschakelen voor mijn plezier. Plus, ik moet al zoveel missen van mijn dochter dat ik er voor haar wil zijn wanneer dat kan. Maar ik mis mezelf wel soms.

Ik heb geen wonderoplossing voor de steeds groter wordende groep alleenstaande ouders (ja, ook vaders). Misschien moeten we onze krachten bundelen en een single parent lobby worden. Een Gezinsbond maar versie 2.0. Ah maar wacht, we kunnen niet vergaderen want dan zitten we weer met dat oppasprobleem. Het zou al helpen als er iets, net iets, meer rekening gehouden wordt met ons. Op de werkvloer maar ook in wetgeving. Een soort single parent toets. Zou dat kunnen, lieve beleidsmakers? Het ligt misschien aan mijn lichtelijk gestoorde vriendenkring maar de meeste mensen die ik ken, leven niet in een Disneyfilm met mama, papa, twee kindjes en de obligate labrador.

Nee, we modderen allemaal maar wat aan. In het echte leven word je verliefd, en dan gaat dat soms ook over. En als daar kinderen komen bij kijken, dan moet je jezelf toch wel veel wegcijferen om het financieel allemaal te trekken en die kinderen te geven wat ze nodig hebben.

» Dicht


Share

Annabelle – “Ik heb het geluk voor een sociale organisatie te werken die zorg draagt voor haar werknemers.”

Ikzelf wil een positief verhaal brengen. Ik werk voor een sociale organisatie. In 2014 had ik intern gesolliciteerd voor een job op de studiedienst. De zondag nadat ik te horen kreeg dat ik de job effectief had, wist ik ook dat ik zwanger was. Ik had beslist om te wachten tot ik 12 weken ver was om het ook aan mijn nieuwe baas te vertellen. Mijn lichaam besliste er echter anders over.

» Lees meer

Ik had een zeer lastige zwangerschap (heel lage bloeddruk). Nadat ik op het werk was flauwgevallen, heb ik dan maar verteld dat ik zwanger was. Ik was bang dat mijn baas zou zeggen: “Nu toch nog niet?”, maar zijn reactie was ontroerend. Hij was zeer blij voor ons, feliciteerde mij en zei dat ik me geen zorgen moest maken. Ik mocht zoveel mogelijk van thuis uit werken (zodat ik niet elke dag naar Brussel hoefde te pendelen) en mijn takenpakket werd een beetje ingeperkt.

Nu is ons dochtertje intussen al 14 maanden. Ik heb het niet makkelijk om werk (elke dag pendelen) en gezin te combineren, maar ook hier: heel veel begrip van mijn werkgever. Ik kan eens wat vaker thuiswerken en heb nu ook mijn 4/5e ouderschapsverlof aangevraagd. Dit werd wederom positief onthaald.

Ik heb het geluk voor een sociale organisatie te werken die zorg draagt voor haar werknemers. Ik hoor van vele van mijn vriendinnen/mama’s minder mooie verhalen. Zo greep één van mijn beste vriendinnen naast een promotie omdat ze nog wel eens een tweede kindje op de wereld zou zetten; een andere vriendin (die zelfstandig journaliste is) hoorde twee weken voor de start van haar moederschapsrust dat ze daarna niet meer terug moest komen… En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Er is dus nog werk aan de winkel.

» Dicht


Share

Tine – “Nu je zwanger bent, kun je niet langer meer normaal nadenken. Je mag je voortaan beperken tot secretariaatswerk.”

Bij mijn vorige werkgever, een groot Amerikaans consultancy kantoor, werd iedereen een “coach” toegewezen. Een soort van mentor die je tijdens je carrière begeleidt en met wie je kunt spreken over problemen of vragen of dergelijke meer over je carrière. Hij of zij is ook degene met wie je je evaluatiegesprekken hebt.

» Lees meer

Naar aanleiding van een gemiste promotie, waarbij een mannelijke collega wel werd gepromoveerd, ging ik verhaal halen bij mijn coach. Ik vond namelijk dat men mij toch wat meer uitleg verschuldigd was. En die heb ik ook gekregen: “Het is logisch dat jij minder snel promoveert dan X, jij kunt immers zwanger raken en hij niet. En jij valt dan minstens 3 maand uit en hij niet.” Letterlijk. U moet weten, op dat moment was ik zelfs nog vrijgezel, niet dat dat relevant is. Dergelijk opmerking is nooit aanvaardbaar. Maar it adds to the insult.
Ondertussen ben ik van werkgever veranderd en mama geworden. Bij mijn huidige werkgever, een belangorganisatie, ben ik dus mama geworden en ook hier ging niet alles zoals het hoort. Bij de aankondiging van mijn zwangerschap ging het al meteen fout. Kort na de aankondiging heeft mijn directe meerdere mij op haar (jawel, u leest het goed, een vrouw) bureau geroepen en alle belangrijke dossiers bij me weggehaald met de mededeling: “Nu je zwanger bent, kun je niet langer meer normaal nadenken. Je mag je voortaan beperken tot secretariaatswerk.” (Ik ben master in de rechten en ook voor dergelijk werk aangenomen). Bij mijn terugkomst na mijn zwangerschap heb ik mijn dossiers niet terug gekregen, ik moet dus secretariaatswerk blijven doen, met de mededeling: “Je bent als moeder te onbetrouwbaar en te weinig aanwezig om opnieuw op deze dossiers te kunnen werken” (ik werk momenteel 4/5de – ouderschapsverlof). De eerste vraag die mij gesteld werd bij mijn terugkomst was ook wanneer ik van plan was aan een tweede kind te beginnen. Ik bleek ook gewoon van de telefoonlijst geschrapt te zijn.
Bij een zwangerschap komt ook een ganse papierwinkel kijken natuurlijk en ook dat wordt gebruikt om mij te doen “voelen” dat mijn kind niet echt in de bedrijfsplanning past. Zo loopt sinds mijn moederschapsrust systematisch van alles fout bij de uitbetaling van mijn loon. Er werken amper 8 mensen bij ons op kantoor, maar toch is het blijkbaar onmogelijk om 1) de documenten voor het ziekenfonds tijdig in orde te brengen (daar is tot op het allerlaatste moment mee getalmd waardoor ik 2 maand heb moeten wachten op mijn uitkering) 2) te onthouden dat ik terug aan de slag ben, want ofwel wordt mijn loon te laat betaald of ofwel word ik te weinig betaald waardoor ik dus telkens moet vragen of ze mij willen (correct) betalen.
Verder geef ik ook borstvoeding en voor het kolven heb ik de instructies gekregen om in de toiletten te gaan kolven. Ik heb daar natuurlijk niet mee ingestemd en er is mij dan gezegd dat ik “dan maar mijn plan moest trekken.”
Tijdens mijn zwangerschapsrust zijn al mijn collega’s ook gepromoveerd inclusief loonsopslag. Ik heb de boodschap gekregen: “Jij moet wachten,” zonder meer uitleg.

» Dicht


Share

Fatma – Een gezonde manier van management van een organisatie

Als mijn kind ziek is en niet naar de opvang of naar school kan, kan ik mede dankzij de flexibiliteit die mijn werkgever toelaat (uren en planning) voor mijn kind zorgen, afwisselend met mijn partner.

» Lees meer

Immers, niet iedereen heeft (schoon)ouders in de buurt wonen die kunnen bijspringen en helaas bestaat in België geen alternatieve opvang voor zieke kinderen die op korte termijn inzetbaar is. Mijn werk (en werkuren) dat blijft liggen kan ik achteraf en tussendoor inhalen.
Deze flexibiliteit binnen onze organisatie, overigens een feministische organisatie, is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en begrip voor de situatie van de werknemer. Deze aanpak werkt niet alleen heel motiverend voor de werknemer om aan zet te blijven op de werkvloer maar is ook een gezonde manier van management van een organisatie. De combinatie werk-privé (in mijn geval: werk-kinderen) zou voor iedereen waar mogelijk, een optie moeten zijn.

» Dicht


Share

Sarah – “Discriminatie kan soms heel subtiel zijn, waardoor je het gevoel krijgt dat het probleem bij jou ligt.”

Ik werk als account manager voor een grote mediagroep. Ik doe mijn job met hart en ziel, ondertussen al 6 jaar. Toen ik 3 jaar geleden zwanger werd,was mijn baas in eerste instantie heel positief en wenste mij proficiat. Maar hoe dichter mijn bevallingsdatum in zicht kwam, hoe meer druk ik op mijn schouders voelde.

» Lees meer

Hoe ga ik in godsnaam mijn targets halen? Wat gebeurt er met mijn klanten terwijl ik 3 maanden weg ben? Hoe ga ik alles inhalen als ik er terug ben? Ik had het gevoel dat ik de ‘verloren tijd’ terug moest inhalen.
In januari beviel ik van een prachtzoon. Alles erop en eraan, dolgelukkig met dit kleine opdondertje. De tijd vloog voorbij, en voor ik het wist stond ik met mijn maxicosi aan de crèche. Tijd om er opnieuw volop in te vliegen. Weliswaar wel in een 4/5de regeling, want ik wilde echt wel nog een beetje tijd met mijn kleine man. Geen probleem voor mijn werkgever… maar je targets blijven wel behouden. Dus: evenveel verkopen in 20% minder tijd. Gek genoeg dacht ik wel dat ik hierin zou slagen….
Twee maanden terug aan het werk, en ik kreeg de verrassing van mijn leven. Opnieuw zwanger. Help! Onverwacht snel. Past niet in mijn planning. Maar uiteraard ook in de wolken met dit wonder. Ik wachtte iets langer om mijn werkgever in te lichten, want was toch benieuwd naar hun reactie. Maar deze viel beter mee dan ik verwacht had.
We zijn samen rond de tafel gaan zitten, en ze deden mij een goed voorstel. Aangezien ik nog een beetje achterliep op mijn target, gingen ze zorgen voor een vervanger voor de periode dat ik afwezig was. Ik was zo blij. Nu kon ik pas echt even alles loslaten en genieten van mijn zwangerschapsverlof. Ik beviel opnieuw van een prachtzoon. Na 3 maanden kom ik terug, en ik merk dat mijn opvolgster mijn job heel goed gedaan heeft. Ik ben blij, opgelucht… maar helaas een beetje naief geweest. Mijn manager roept mij bij zich, in het bijzijn met zijn manager en ze beginnen te cijferen. Blijkt dat mijn opvolgster meer en beter verkocht dan ik.
Wat is je concreet plan om minstens evenveel als haar te verkopen.
Ik was even sprakeloos…. Ik ben geen klager.. Ik heb telkens tot op het einde van mijn zwangerschap gewerkt, zonder mij 1 dag ziek te melden. Ik bleef mijn klanten bezoeken, met mijn buik vooruit. En kreeg complimentjes van hen omwille van mijn doorzetting. En dan dit. Ik was te geschrokken om rationeel te reageren: ik werkte 4/5de, mijn opvolgster fulltime. Ik had ondertussen een gezin met 2 kleine kindjes, zij was alleen. Ik had echt wel even tijd nodig om de balans terug te vinden.
Ik was zo kwaad, en overwoog heel fel om mijn ontslag in te dienen. Maar waarom zou ik dat doen? Een job opgeven die ik met hart en ziel doe, zou pas stom zijn.
Dus ik heb het helaas zo gelaten en braaf geknikt. Ik zal mijn best doen om beter te verkopen (zei ik luidop) en vooral ook om een heel goede mama te zijn (zei ik tegen mezelf). Sindsdien liggen mijn prioriteiten anders, en beter.
We zijn ondertussen 2 jaar verder en ik doe mijn job nog steeds met veel goesting. Maar ik heb wel lessen geleerd uit mijn ervaring. Ik overlaad mezelf niet met taken en targets, maar geniet van de kleine dingen in het leven.
Discriminatie kan soms heel subtiel zijn, waardoor je het gevoel krijgt dat het probleem bij jou ligt. Ik heb ook lang gedacht dat het heel stom van me was om 2 kindjes te krijgen op 14 maanden tijd. Maar als ik ze nu samen zie spelen, weet ik dat ik de enige juiste beslissing heb gemaakt.

» Dicht


Share

Debbie Van der Plas –  Tips: een goede en open communicatie tussen jezelf en je werkgever

Ik ben een mama, 29 jaar oud, ik heb reeds een zoontje van 2 jaar oud en heb recentelijk mijn tweede zwangerschap aangekondigd aan mijn werkgever.
Een voltijdse job combineren met een gezin is op zich al druk, zeker als je rekening houdt met het feit dat mijn treinreis naar het werk mij per dag 2 uur en een half kost aan tijd.

» Lees meer

Dit wil zeggen dat ik ‘s morgens rond kwart na 6 het huis verlaat (mijn moeder doet mijn zoontje naar de opvang) en dat ik hem om 6u ‘s avonds weer ga ophalen. Om 7u moet hij dan weer zijn bedje in dus ik vind het zeer belangrijk om voldoende tijd voor hem vrij te maken. Ik stop dan ook met werken om 4u en probeer overuren op het werk te vermijden zodat er een goede balans is tussen mijn werk en privé en zodat ik voldoende vrije tijd heb voor mijn zoon. Ik heb dit ook zo aan mijn manager gecommuniceerd omdat dit zeer belangrijk is voor mij en dit heeft nog nooit tot problemen of opmerkingen geleid. In tegendeel, mijn manager is zeer begripvol en begrijpt dat ik een goede balans wil. Daarnaast helpt het ook wel dat mijn werkgever enerzijds flexibele werktijden aanbiedt (we kunnen starten tussen half 8 en half 10 en kunnen naar huis vanaf 4u) en anderzijds ook homeworking aanbiedt, wat mij een reis van 2,5 uren bespaart en meer tijd met mijn gezin oplevert.
Sinds september zit ik in een nieuwe functie en ik had dus wel wat schrik om mijn tweede zwangerschap aan mijn nieuwe manager aan te kondigen. Mijn baas heeft dit echter zeer positief opgenomen, heeft mij meteen gefeliciteerd met mijn tweede zwangerschap en was ook zeer blij voor mij. Ik heb zeer veel last van misselijkheid waardoor ik niet altijd even optimaal functioneer en ook hier wordt zeer goed op gereageerd. Mijn manager heeft begrip voor de situatie en ik kan ook af en toe eens extra van thuis uit werken wanneer ik dit nodig acht. Dat bespaart mij een vermoeiende treinreis en ik kan onder de middag even uitrusten.
Ik kan mij voorstellen dat er niet altijd even positief gereageerd wordt als er een zwangerschap wordt aangekondigd of wanneer je uitdrukt dat je een goede balans wilt tussen werk en privé. Ik wil het liefst voltijds blijven werken en ik denk dat dit perfect mogelijk is, zolang er een goede en open communicatie is tussen jezelf en je werkgever. Als je beide je verwachtingen uit, dan hoef je maar te zoeken naar een gulden middenweg en ik denk dat flexibiliteit zeer belangrijk is, maar dit moet natuurlijk van twee kanten komen. Ik vind dat zowel mijn manager als mijn werkgever hiervoor openstaan en ik wou dan ook zeer graag mijn positieve ervaring met jullie delen.

» Dicht


Share